Ελαφονήσι. Λες κι είσαι στον Ειρηνικό!

Ροζ άμμος. Νερά γαλάζια. Δυστυχώς γύρω στους 1000 κάτι τουρίστες. Αλλιώς μπορείς να το πεις και Λαφονήσι. Κι αν θες να φτάσεις εκεί μπορείς και με ΚΤΕΛ από τα Χανιά.

Παρά την υψηλού επιπέδου φυσική ομορφιά, υπάρχει κι ιστορία. Τ' όνομα "Λαφονήσι" είναι συνδεδεμένο με τη σφαγή των γυναικόπαιδων και λίγων ενόπλων που κατέφυγαν εδώ το 1824 για να αποφύγουν τη λαίλαπα που έφερε στην Κρήτη το πέρασμα του Αιγυπτίου Ιμπραήμ πασά. Κάποιος όμως Τούρκος από τα Τεμένια, που γνώριζε το πέρασμα του υφαλισθμού, οδήγησε το στρατό στο νησί. Ανήμερα το Πάσχα οι Τούρκοι έσφαξαν 850 άτομα, εκτός από έναν που σώθηκε κολυμπώντας. Αλλά αυτά δε νοιάζουν τον κλασικό τουρίστα που πάει, για να μαυρίσει!


Αν είστε στην Κρήτη κι έχετε χρόνο και διάθεση, επισκεφτείτε το, αξίζει!

PS: Δεν επιτρέπεται να μαζέψεις άμμο!

"Μέλυδρον" ή αλλιώς "Καλοκαιρινή Γλύκα"

Το τραγούδι που μας ταξιδεύει. Αν και δεν έχω σε μεγάλη εκτίμηση τους Πυξ Λαξ-βασικά, περισσότερο  ταλαντευόμενη είμαι με το αν μου αρέσουν ή όχι-πρέπει να πω πως αυτή είναι η μουσική που μυρίζει καλοκαίρι. Κυρίως η εισαγωγή του κομματιού.

Πολλοί αναρωτιούνται τί είναι το "Μέλυδρον". Από μία φιλολογική προσέγγιση θα μπορούσε να είναι σύνθετη λέξη από το "μέλι" και το "ύδωρ", πράγμα που σημαίνει γλυκό νερό. Εγώ θα κρατήσω αυτή την εξήγηση, για τον απλό λόγο πως θέλω το καλοκαίρι μου να είναι γλυκό και με νερό. (Όχι και τόσο κοντά στο νόημα, αλλά το 'κοψα στη μέση!)

Ας παραθέσουμε, λοιπόν: 

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!